Malczan
Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!
Strona Główna Mój Maluszek Download Galeria Linki
Strona główna

Witam na stronce poświęconej mojemu maluszkowi.
Przeszedł on kilka modyfikacji poprawiających jego wygląd, sprawność i osiągi.
Jednakże starałem się zachować w miarę oryginalny kształt oraz silnik, gdyż to w końcu ma być maluch, a nie plastiks.

Na tej stronie znajduje się cała historia budowy mojej "Czarnej Perły" w tym jej galeria, dane techniczne oraz dział 'Download', w którym znajdziecie przydatne pliki, które być może pomogą wam w usprawnieniach waszych maluszków.

Nieco informacji o Fiatach 126
Dane techniczne

silnik czterosuwowy, o zaplonie iskrowym, chlodzony powietrzem
ilosc cylindrów 2
pojemnosc skokowa 594/652 cm3
predkosc obrotowa przy maksymalnej mocy 4800/4500 obr/min
predkosc obrotowa momentu maksymalnego 3000 obr/min
skrzynia biegów mechaniczna 4-biegowa, biegi II,III,IV synchronizowane

opony 135 x 12 SR
cisnienie w oponach:
kola przednie 0,14 MPa
kola tylne 0,20 MPa

masa samochodu gotowego do jazdy 600 kg
obciazenie maksymalne 320 kg lub 4 osoby + 40 kg

maksymalna masa przyczepy:
z hamulcem – 400 kg
bez hamulca – polowa masy wlasnej

zdolnosc pokonywania wzniesień:
na I biegu – 25 %
na II biegu – 15 %
na III biegu – 8,5 %
na IV biegu – 4,5 %
na wstecznym biegu – 30 %

predkosci (min…max):
na I biegu – do 30 km/h
na II biegu – 13…50 km/h
na III biegu – 21…80 km/h
na IV biegu – 27…105 km/h
na wstecznym biegu – do 25 km/h

hamulce hydrauliczne, bebnowe dzialajace na 4 kola o niezaleznych obwodach kól przednich i tylnych.

chlodzenie powietrzem, za pomoca dmuchawy promieniowej

srednie zuzycie paliwa:
5,2…7,2 dm3/100 km

srednie zuzycie oleju:
0,4…0,7 dm3/1000 km

1972
W listopadzie w Turynie, zaprezentowano następcę Fiata 500 czyli Fiata 126
1973
Początek licencyjnej produkcji Fiata 126p z silnikiem 0,6 l w Polsce
1976
Rozpoczęcie produkcji Fiata 126 z silnikiem o pojemności 0,65 l.
1981
Zmieniony układ hamulcowy. Niewielka modernizacja nadwozia.
1982
Na rynku pojawia się wersja Fiat 126E ze zmianami obniżającymi zużycie paliwa (E - economic)
1984
Niewielkie zmiany konstrukcyjne. Debiut nieco poprawionej wersji FL.
1985
Modernizacja modelu. Powstaje Fiat 126p FL o długości 3109 mm (poprzednio 3054 mm).
1987
Uruchomienie produkcji Fiata 126p BIS z silnikiem o mocy 26 KM chłodzonym wod. W wersji podstawowej Fiata 126p pełny face lifting (zmieniona tablica rozdzielcza, zderzaki itp.).
1992
Wydłużenie auta o 55 mm, zmiana tablicy rozdzielczej.
1994
Początek produkcji modelu 126el z elektronicznym układem zapłonowym. Lekko zmienione kształty zewnętrzne.
1996
Oficjalna zmiana nazwy. Odtąd na karoserii, pojawia się nazwa Maluch. Zastosowanie katalizatorów oraz rozmaitych części z Cinquecento..
2000
Zakończenie produkcji.


Fiat 126p Bis
Fiat 126p Bis to najbardziej zmieniona, produkowana seryjnie wersja Malucha. Jesienią 1987 roku na salonie samochodowym we Frankfurcie odbyła się oficjalna prezentacja samochodu 126 Bis (robocza nazwa "restyling"). Zmianami (800) objęto niemal wszystkie zespoły, a ich opracowanie było w dużej mierze dziełem Polaków. Zmienione nadwozie typu hatchback zachowało dotychczasowe wymiary. Trzecie drzwi ułatwiały dostęp do bagażnika za tylnym siedzeniem, wygospodarowanego dzięki poziomemu układowi cylindrów. Tylna szyba o zwiększonej wysokości poprawiała widoczność do tyłu. Powiększono boczne wloty powietrza, wlot powietrza do wnętrza umieszczono pod szybą przednią. Na koła nałożono nowe duże kołpaki malowane srebrnym lakierem. Fiat 126 Bis miał bagażnik przedni o pojemności 55 dm3 oraz tylny o pojemności 110 dm3, która po wyjęciu półki tylnej i złożeniu oparcia kanapy wzrastała do 480 dm3. Zmniejszenie przedniego bagażnika wynikało z umieszczenia w nim nagrzewnicy, włączonej w obieg cieczy chłodzącej silnik. Bis dostał nowy silnik 126 A2.000. Kadłub silnika, głowica oraz miska olejowa zostały odlane ze stopu lekkiego. W kadłubie osadzono suche tuleje cylindrowe z żeliwa. Tłoki o średnicy zwiększonej do 80 mm wyposażono w stalowe wkładki stabilizujące. Objętość skokowa wzrosła do 704 cm3, a stopień sprężania do 8,6. Skorygowano także wymiary i kształt krzywek wałka rozrządu i zaworów dolotowych. W układzie zasilania zastosowano opadowy gaźnik dwuprzelotowy z mechanicznym otwieraniem przepustnicy drugiego przelotu i pompką przyspieszającą. Filtr powietrza został wyposażony w papierowy wkład typu panelowego oraz dwa przewody zasysające; jeden dla powietrza zimnego, drugi dla ciepłego (eksploatacja zimą). Bezrozdzielaczowy aparat zapłonowy otrzymał podciśnieniowy regulator kąta wyprzedzenia zapłonu. W układzie smarowania wprowadzono nową pompę oleju z kołami zębatymi o wewnętrznym uzębieniu. Silnik chłodzony był cieczą, a chłodnicę wraz z dwubiegowym elektrowentylatorem umieszczono przy lewej ścianie komory silnikowej. Pompa cieczy chłodzącej została zabudowana w misce olejowej, a napędzana była od wałka rozrządu przez wałek pośredni. Zastosowano alternator o zwiększonej mocy z elektronicznym regulatorem.



Silnik osiągał moc maksymalna 18,5 kW przy 4600 obr./min, a maksymalny moment obrotowy wynosił 47 Nm przy 2500 obr./min. Zmieniona tarcza sprzęgła miała w tej wersji silnika średnicę 160 mm oraz tłumik drgań skrętnych. Zmniejszono przełożenie przekładni głównej na 4,333 (39/9). W zawieszeniu przednich i tylnych kół poprawiono charakterystykę elementów sprężystych i amortyzatorów. Samochód wyposażono w obręcze kół o średnicy 13-cali oraz opony bezdętkowe o wymiarach 135/70 SR 13. W miejsce stosowanej dotychczas ślimakowej przekładni kierowniczej wprowadzono przekładnię zębatkową z samoczynną, regulacją, luzu międzyzębnego. Modernizacja samochodu spowodowała wzrost jego masy do 645 kg, ale mimo to poprawiła się dynamika i zmniejszyło zużycie paliwa. Prędkość maksymalna 126 Bis wynosiła 110 km/h, a średnie zużycie paliwa (w teście ECE) 5,5 dm3/100 km, o ponad 1 litr mniej niż wersji podstawowej. Samochód 126 Bis produkował zakład FSM w Tychach do 1991 r., do chwili uruchomienia produkcji Cinquecento. W podstawowym modelu 126 FL stosowano okresowo niektóre rozwiązania z modelu Bis, np. zębatkową przekładnię kierowniczą i większe koła.


Prototypy Fiata 126p

Maluch Bombel


Do produkcji nie wszedł ani Bombel, ani kombi, ani tym bardziej "maluch" z przednim napędem. W 28-letniej historii Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Samochodów Małolitrażowych w Bielsku było wiele interesujących pomysłów, lecz w większości nie wyszły poza fazę prototypu. Fiat 126 BOMBEL W 1974 roku w Warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych opracowano nadwozie autka dostawczego. W tym modelu odcięto część dachu wraz z tylnymi słupkami, a w to miejsce wstawiono bąbelkowatą nadbudówkę. Bombel jest samochodem dwuosobowym o ładowności 150kg.

Maluch 126 Long

Fiat 126 LONG W rok po Bomblu w Ośrodku Badawczo Rozwojowym wykonano "malucha" wydłużonego, czyli Long. Samochód miał o 10cm większy rozstaw osi, a tym samym i więcej miejsca dla pasażerów na tylnej kanapie. Był nieco cięższy od zwykłego PF 126p, więc moc silnika podniesiono do 19kW.

Maluch Kombi



Fiat 126 KOMBI W 1975 roku konstruktorzy z Bielska przystąpili do prac nad "maluchem" kombi. Powiększono rozstaw osi o 10cm i zwis tylny o 7cm. Aby uzyskać płaską podłogę z tyłu, przebudowie uległ cały przedział silnikowy. Jednostka o pojemności powiększonej do 652cm3 została przystosowana do pracy w układzie poziomym, do czego potrzebna była dmuchawa. W efekcie bagażnik miał 1m3 pod dach. Doszły też trzecie drzwi, a tylna kanapa była składana.

Fiat 126 "Ryjek"



Fiat 126 "RYJEK" Najpoważniejsze zmiany zaproponowano w projekcie nazwanym, z powodu nieproporcjonalnie wydłużonej maski, "ryjkiem". Do prac przystąpiono w 1977 roku. Powodem było to, że silnik z tyłu utrudniał projektowanie nowych odmian. Maluch z przednim napędem został wydłużony łącznie o 19cm. Silnik o pojemności 650cm3 był umieszczony przed przednią osią i chłodzony powietrzem, tłoczonym przez osiową dmuchawę. W przednim zawieszeniu zastosowano kolumny McPherson i pojedyncze wahacze, hamulce były tarczowe. Zbudowano kilka prototypów z silnikem z przodu. W ostatnim dostęp do bagażnika (ok. 200-litrowego) umożliwiały trzecie drzwi, a dach z tyłu został podniesiony.

Fiat 126 Diesel

Fiat 126 DIESEL Najbliższy realizacji był pomysł wstawienia do malucha silnika wysokoprężnego. W tym przypadku prowadzono już nawet analizy technologiczne. Idea zrodziła się w początku lat 80, w epoce kartek na benzynę. W grę wchodziły dwa przemysłowe silniki japońskiej firmy Kubota, chłodzone cieczą: trzy- i czterocylindrowy. Ostatecznie wybrano jednostkę większą. Z pojemności 800cm3 osiągała ona 24KM. Samochód z nią stał się nie tylko bardziej dynamiczny, ale i bardziej komfortowy ze względu na mniejsze drgania silnika. Mimo zaawansowania prac nie doszło do seryjnej produkcji, ponieważ japoński jen zaczął gwałtownie zwyżkować i całe przedsięwzięcie przestało mieć ekonomiczny sens.

Fiat 126 EL CABRIO

Fiat 126 EL CABRIO Najmłodszym prototypem (który wkrótce po powstaniu przeszedł do historii i stał się muzealnym eksponatem) jest Fiat 126 el w wersji kabriolet. OBR już wcześniej wykonywał auta bez dachu, więc gdy Fiat zaczął produkcję modelu el, przygotowano też nowy kabriolet. W Unii Europejskiej zaczęły jednak obowiązywać zaostrzone normy hałasu, których ten samochód nie mógł już spełnić.

Fiat 126 LPT

Skrót LPT oznaczał „Lekki Pojazd Terenowy”. Ta odmiana Malucha powstała do zastosowań wojskowych. W latach 1979-1981 kilka egzemplarzy było testowanych w 16 Kołobrzeskim Batalionie Powietrznodesantowym w Krakowie. Wyprodukowano zaledwie kilkadziesiąt sztuk. Prototyp powstał w Koszalinie i został sprzedany w roku 1992 do Dretynka koło Miastka w woj. pomorskim. Pojazd ten miał elektryczną blokadę na środkową i tylną oś. Wersja „Amfibia” wyposażona była w śrubę do pływania. Napęd na śrubę można było podłączyć tylko poprzez środkową oś. Nadwozie wykonane było z włókna szklanego. W oplandekowanym dachu znajdowały się szyby z pleksi. Model ten miał trzy wycieraczki. Środkowa oś nie miała własnego zawieszenia. Przez to pojazd ten mógł się zawieszać na środkowej osi. Za przeniesienie napędu na osie odpowiadał łańcuch. Pojazd wyposażony był w dwie skrzynie biegów, pierwsza jak w oryginale. Druga zaś odwrócona, napędzała dwie osie i poprzez tę redukcję pojazd pokonywał strome wzniesienia. Hamulec ręczny hamował tylko środkową oś. LPT był siedmiomiejscowy – kierowca plus dwie poprzeczne ławki po trzy miejsca każda.

Wszędołaz

W latach 1979-1980 w Zakładzie Transportu Energetyki w Radomiu skonstruowano „Wszędołaza” – gruntowną przeróbkę Fiata 126p z gąsienicowym napędem i możliwością pływania.